प्रेमविवाह आणि समाज…

प्रेम हे आयुष्याच्या वाटेवरचे वळण असते. त्यात काही जण यशस्वी होतात, तर काहींना अपयश येते. जे यशस्वी होतात ते विवाहबद्ध होतात. खरे तर प्रेमविवाह करणा-यांना समाजाकडून तुच्छ आणि हीन लेखले जाते. त्यामुळे ख-या प्रेमी युगुलांच्या वाट्याला शिव्याशाप येतात.

आता काळ बदलला आहे. या बदलणा-या काळाचा वेध समाजाने घेणे गरजेचे आहे. कारण प्रेमविवाह करणा-यांची संख्या दिवसेंदिवस लक्षणीय होत आहे. मात्र त्यांना मिळणारी वागणूक निंदनीय आहे. त्यातच आंतरजातीय विवाह असेल तर लोकांना चर्चेला नवीन विषय मिळतो. भारतात धर्मांध व जातीयवादी लोकांनी जातीयवादाला खतपाणी घालण्यातच धन्यता मानली आहे.

त्याचा परिणाम म्हणजे इतरांशी रोटी-बेटीचे संबंध होत नाहीत.

1918 मध्ये राजर्षी शाहू महाराजांनी आपल्या संस्थानात आंतरजातीय विवाहाचा कायदा संमत करून आपल्या दूरदृष्टीचे प्रमाणच दिले आहे. म्हणूनच असे वाटते की समाजाने आपला दृष्टिकोन बदलला पाहिजे. अमुक मुलगी पळून गेली अथवा अमुक मुलाने आत्महत्या केली. अशा बातम्या क्वचितच कानावर पडतील. समाजाकडून लक्ष्य केले गेलेल्या अशा माता-पित्यांनाही मोकळा श्वास घेता येईल. समाजाने आता तरी बदलावे आणि येणा-या काळाचे स्वागत करावे.

माझ्या मते आंतरजातीय, सजातीय हा भाव सोडून दोन सज्ञानी,सुशिक्षित व समजदार जीव एकत्र येऊन नांदू इच्छितात तर आपण त्यांना नुसते शुभाशिर्वाद न देता पुरस्कृत केले पाहिजे. ते उद्याचे खरे समाज सुधारक ठरतील. जात पात, वर्ण भेद ह्या भिंती तोडण्याचा हा सर्वोंत्तम पर्याय आहे. आपण आपला भारत आणखी एकरूप करू शकतो आणी त्यातूनच एकसंघ राष्ट्र  ही निर्माण होवू शकते.

– विनायक तांभीटकर

विभाग – मुंबई

Leave a Reply

Your email address will not be published.