तुझ्या सोबतीने…

तुझ्या श्वासातला सुगंध 

देईल दरवळ संघर्षाची ,

तुझ्या ओठी येणारे शब्द 

होतील गाणी लोक युद्धाची ,

सोडून लाज…

पावलावर पाऊल ठेवीत खडतर वाटेवरी ,

तुझ्या सोबतीने,मी लढेल स्वतःशी एकदा तरी…

तुझे नजरेचे तीर करतील घायाळ 

माझ्या वासनेला..

कविता-गाणी आहेत 

रेंगाळत तुझ्या लांब केसांवर

तू देशील समर कहानी माझ्या लेखणीला… 

संस्कृतीचं थडगं पेटवशील तुझ्यासाठी रचलेल्या सरणावरी ,

तुझ्या सोबतीने, मी लढेल स्वतःशी एकदा तरी…

कमरेच्या बांधावरून मी घसरत असतो,

अंगाच्या रंगावर धसत असतो…

पण तुझ्या प्रेमाने दिलाय धडा आयुष्याचा ,

लाल नाही.. प्रेमाचा रंगही प्रेमाचाच असतो…

आता माझं तुझं भेटणं जातीच्या घाटावरी ,

तुझ्या सोबतीने,मी लढेल स्वतःशी एकदा तरी…

मी गुंतलोय, फसलोय, नकळत रडतोय,

परंपरा-धर्म-रूढी पुरुषी अहंकाराच्या गाळात…

मी माझाच नाही मी हरलोय 

तुझ्या योनीतून बाहेर मला तू घेतलसं तुझ्या कुशीत..

परत घेशील का मला ?

पुरुषी मानसिकतेने रक्तबंबाळ केलेल्या पदरात…

त्रासात ही बळ देतेस तू, खळखळून हसणारी,

तुझ्या सोबतीने, मी लढेल स्वतःशी एकदा तरी…

– अजय अनिता लक्ष्मण

विभाग – नवी मुंबई

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *